Η Βιβλιοθήκη

Ταξίδι, προσωπικό, τοπικό, παγκόσμιο. Σαν να μιλάει για ένα Βιβλίο...

Μία πόλη δε σταματά να χάνει και να κερδίζει κατοίκους. Άνθρωποι ξένοι, μαζί με τα νεογέννητα παιδιά συντελούν στη δημογραφική ανανέωση του πληθυμού της. Για τον καινούργιο κόσμο είναι πιο έκδηλη η ανάγκη για κάποιο καταφύγιο, μια αγκαλιά, κάποιο σημάδι αναγνωριστικό. Τα δικά μου σημάδια, στις αρχές, ανιχνεύτηκαν σε μία βιβλιοθήκη.

Η βιβλιοθήκη ειδομένη από μια ξύλινη μυτερή αποβάθρα.

Ονομάζεται Jaume Fauster. Βρίσκεται στην πλατεία Lesseps, εκεί όπου οι μεγαλύτερης ηλικίας άνθρωποι συναπαντόνται με περιπλανημένους τουρίστες, μητέρες με καροτσάκια και εργάτες. Φαίνεται πως τα έργα θα αργήσουνε να τελειώσουν. Είναι ένα μεγάλο κτίριο. Έχει τέσσερα επίπεδα αλλά ποτέ δεν έχω δει το υπόγειο τμήμα. Στα τρία υπέργεια μοιράζονται αίθουσες και χώροι. Ράφια, καρέκλες, πολυθρόνες, γραφεία, ηλεκτρονικοί υπολογιστές, μεσοτοιχίες, και άλλα ράφια, πόρτες, διάδρομοι, σκάλες, απλώνονται στον ορίζοντα. Μάτια που χαζεύουνε, μάτια συγκεντρωμένα, μάτια παιχνιδιάρικα και λιγότερο ώριμα, μάτια ερευνητικά, κρούονται καθώς η όραση, μιας και ο θόρυβος απαγορεύεται ανακυρήσσεται σαν την επικρατούσα αίσθηση.

Μια επιγραφή πλαϊνή

Μια κοντινότερη όψη της βιβλιοθήκης

Η είσοδος

Έγινε το καταφύγιο μου, τα απογεύματα που ανόρεχτα πήγαινα να διαβάσω ισπανικά, τις μέρες που με λαχτάρα έστελνα πληροφορίες για μένα ηλεκτρονικά ή λάμβανα νέα από κόσμο κοντινό, τις στιγμές που αναζήτησα την απόλαυση της μουσικής, ενός βιβλίου, μιας έκθέσης, κάποιας ταινίας. Ο καφές στην καφετέρια φαντάζομαι με κράτησε ξύπνιο αρκετές από τις φορές που μπαίνοντας το μόνο που έψαχνα ήταν να κάτσω κάπου να κοιμηθώ κάτι που πολύ αργότερα, ξεπερνόντας την αμηχανία το πραγματοποίησα. Και αν για ένα άτομο η βιβλιοηθήκη αποκτά τόση αξία φτάνω να πιστεύω ότι η συλλογική αξία που της δίνουνε οι γεράκοι που κατεβαίνουνε να διαβάσουνε την εφημερίδα τους, τα πιτσιρίκια που δανείζονται παραμύθια, άνθρωποι που ζεσταίνονται το χειμώνα ή χαζεύουνε καμιά ταινία στις τηλεοράσεις, εκείνος ο τυπάκος με το απλανές βλέμμα που βυθιζόταν στο πέλαγος της αρμονίας μελετώντας κλασσικούς συνθέτες, ο νεαρόκοσμος που μελετάει, χαζολογάει μουρμουρίζοντας και καταλαμβάνει όλες τις πιθανές γωνίες σε περιόδους εξεταστικής αν λοιπόν προσθέσω στο δικό μου ενθουσιασμό αυτές τις εμπειρίες η αξία γιγαντώνεται.

Οι βιβλιοθήκες οργανώθηκαν καλύτερα και σχεδόν διπλασιάστηκαν από το 1993 και μετά. Την ευθύνη τους την έχει η νομαρχία της Βαρκελώνης και ένα κομμάτι από το συνολικό ετήσιο προϋπολογισμό της μαζί με χρήματα από τα κατά τόπους δημαρχεία αιμοδοτεί αυτήν την προσπάθεια. Αυτή τη στιγμή στα 7500 τ.χλμ (δυο φορές περίπου η Αττική) λειτουργούν 195 βιβλιοθήκες και η φιλοδοξία είναι να γίνουνε 250 μέχρι το 2015 και κάθε δήμος από 3000 δημότες και άνω να έχει τουλάχιστον μία. Το όλο δίκτυο επικοινωνεί έτσι ώστε ο οποιοσδήποτε χρήστης με την καρτούλα του να έχει πρόσβαση σέ όλα τα παραρτήματα και ταυτόχρονα ο κατάλογος όλων των βιβλιοθηκών βρίσκεται στο διαδίκτυο. Απο το σπίτι λοιπόν μπορείς να εξερευνήσεις το αρχείο των βιβλιοθήκων και να αναζητήσεις εκείνο που σε ενδιαφέρει. Παρέχονται και άλλες ευκολίες. Σε γενικές γραμμές για κάποιον που αναζητά βιβλιογραφία όχι πολύ εξειδικευμένη καλύπτει τις ανάγκες του.

Κυτίο για επιστροφή δανεισμένων στη βιβλιοθήκη της οδού Girona.

Όψη της βιβλιοθήκης του Guinardó.

Το χαρακτηριστικό έμβλημα που κάθε βιβλιοθήκη φέρει στην είσοδο της.

Μπροστινό τμήμα της Βιβλιοθήκης στις Roquetes.

Πίσω όψη της βιβλιοθήκης στις Roquetes.

Λεπτομέρεια στην πίσω όψη της βιβλιθήκης στις Roquetes.

Ανεξάρτητα από την καρδιά των βιβλιοθηκών έχει δοθεί σημασία και στην εμφάνιση τους και τα περισσότερα κτίρια τραβούνε το βλέμμα του περαστικού. Κάποιες μάλιστα έχουνε κερδίσει και βραβεία. Όσον αφορά τους χρήστες, όπως σε όλα τα πεδία της κοινωνικής δράσης έτσι και εδώ αναπαρίστανται, ανάλογα με τη γεωγραφία και την οικονομική κατάσταση της γειτονιάς που φιλοξενεί τη βιβιλιοθήκη, οι κοινωνικές θέσεις το φύλο, η ηλικία, η χώρα καταγωγής.

Η βιβλιοθήκη στο Sant Antoni έτσι όπως φάινεται από την αυλή της.

Αναγνωστήριο στη βιβλιοθήκη στο Sant Antoni.

Η είσοδος της βιβλιοθήκης του Sant Antoni.

Το κτίριο όπου στεγάζεται μαζί με το πολιτιστικό κέντρο και τη δημοτική αγορά, η βιβλιοθήκη της Sagrada Familia.

Η βιβλιοθήκη στη Sagrada Familia.

El parque de las aguas, parte 2.

Τα παιδιά στην κερκίδα είναι η μόνη σου ελπίδα λέει ο σχετικός στίχος. Τα παιδιά του σήμερα είναι οι σκέψεις και οι ιδέες του χτες, ίσως πεθεμένες ίσως σε καιρό ανανέωσης. Όπως τα παιδιά θα πάρουν το ρόλο των μεγάλων έτσι ένα κομμάτι στον τοίχο θα καλύψει ένα παλιότερο κομμάτι και ένας περαστικός θα βγάζει φωτογραφίες και θα δανέιζεται φωτογρφίες άλλων για να μπορεί να δείχνει τι υπήρχε στους τοίχους της πόλης που ζει (Βαρκελώνη) ένα καλοκαίρι πριν.

Οτι ο χρόνος κυλάει και αλλοιώνει το γνωρίζει ο άνθρωπος. Αυτές οι αλλαγές στα σώματα μας έρχονται και εξηγούν τη δυναμική του χρόνου. Μια ευκαιρία να τον μετρήσουμε, να σταθούμε απέναντί του. Ο χρόνος επιδρά και στο σώμα της πόλης. Η ίδια όμως δε χρειάζεται καθρέπτη να στηθεί να μετρηθεί. Το σώμα της πόλης παραμορφώνεται, μεγαλώνει όμως δύσκολα μια ματιά θα είναι ικανή να υπολογίσει τις αλλαγές. Χρειάζονται είδωλα, μικρές αναπαραστατικές μορφές της πόλης για να κατανοηθεί το πέρασμα του χρόνου από το σώμα της. Παράλληλα εμείς ωριμάζουμε μέσα από τη σχέση μας μαζί της. Κάθε φορά ζητάμε να γίνεται περισσότερο ανθρώπινη, αν και δημιουργία πιο ανθρώπινη από την πόλη δεν υπάρχει στη γή. Μοιάζει αναζήτηση στην ψυχή η προσπάθεια που κάνει ο κάτοικος μιας πόλης να κατανοήσει τη μορφή της, τους όγκους της, το χρώμα της. Κάθε φορά που μικρές η μεγαλύτερες αλλαγές συντελούνται μέσα της οι άνθρωποι που την κατοικούν επηρεάζονται όπως με τις αλλαγές στο σώμα μετά από μια νύχτα άυπνη η στη διάρκεια μιας αρρώστειας ή το καλοκαίρι που το σώμα μας μένει περισσότερο ακάλυπτο. Η πόλη είναι μια μόνιμη παρουσία όμως οι κάτοικοι της όχι. Η πόλη βλέπει τους αφεντάδες της να έρχονται και να φεύγουν απ τη ζωή και εκείνοι στη διάρκεια του χρόνου που θα την κατοικήσουν αγωνιούν να την κατακτήσουν, με γνώσεις ή με δύναμη.  Βέβαια σε μια μεγαλύτερη ποσότητα χρόνου και η πόλη φεύγει απ τη ζωή.

Και τα βλέμματα να αγωνιούν να συγκρατήσουν την εικόνα.

Είναι αδύνατο να μην επισημαίνουμε αλλαγές, να μη νοιώθουμε ευάλωτοι και ανίσχυροι έναντι της πόλης όπως ακόμα είναι προκλητικό να απαρνηθείς την αίσθηση ιδιοκτησίας για αυτήν, να νοιώσεις την ηλικία της και όλες τις πλαστικές επεμβάσεις στο δέρμα της, να καταλάβεις ότι άν και για σένα είναι μια ζωή ολόκληρη για την πόλη δεν παύεις να είσαι άλλος ένας περαστικός με το χειρότερο να είναι πως δε θα το καταλάβει ποτέ γιατί είναι ένα υλικό κατασκεύασμα χωρίς νόηση χωρίς συναισθήματα.

Ένα κομμάτι βιαστικό. Όπως πολλές από τις δραστηριότητές μας στη μεγάλη πόλη.

Παρ όλα αυτά, συνηδητοποιώντας τη μικρή σημασία που σαν όντα έχουμε για τη φωλιά που μας φιλοξενεί αγωνίζομαστε μέσα από μνημεία να ζήσουμε παραπάνω. Ο άνθρωπος, έλεγε ο Καζατζάκης, πεθαίνει όταν σταματήσουνε να τον μνημονεύουνε. Αν μια δημιουργία σου μείνει στην πόλη μένεις αθάνατος. Οι μελλοντικοί σου συμπολίτες θα σε χαιρετάνε, θα μιλάνε μαζί σου. Η τέχνη, η άλλη φωλιά του ανθρώπου, δεν έχει τη σιγουριά της πόλης για τη βιοσιμώτητά της. Για να μείνει παρούσα πρέπει να φυλαχθεί, να εκτιμηθεί, να επικρατήσει έναντι άλλων αναγκών ή επιθυμιών. Η τέχνη δε χαζεύει τους επισκέπτες της, αγωνιά να τους κρατήσει μαζί της. Μέσα σε αυτό το σώμα, που δεν του αρέσουν πάντα οι αλλαγές και οι επεμβάσεις ενυπάρχουν κάποιες τάσεις εξωστρεφείς που αδιαφορούν για τη διάρκεια της παρουσίας τους. Ανάγκες εφήμερες σε ένα σώμα που το έλκει η σιγουριά της προστασίας και της διαφύλαξης. Κομμάτια τέχνης μέσα στην πόλη που δε φιλοδοξούνε να γίνουνε σύμβολα, να τα μνημονεύουνε. Σημεία τέχνης, αστικής, φρούτο της ωριμότητας στη σχέση που καλλιεργούμε στις μεγαλουπόλεις μαζί τους, που αλλάζουνε περιέχομενο καιρό με τον καιρό παίζουνε με το βλέμμα μας και μας θυμίζουνε, ίσως πιο έντονα, ότι και από τις δύο φωλιές κάποια στιγμή θα βγούμε…

Ένα κομμάτι παλιό.

Το πάρκο των νερών.

El parque de las aguas ή αλλιώς το πάρκο των νερών βρίσκεται στο Guinardó. Ψηλά στην πόλη. Εκεί που χτίσανε μετά τα μισά του 20ου αιώνα. Με πολλές ανηφοριές, με τα ισπανικά να κυριαρχούνε των καταλανικών αφού οι γείτονες ήρθανε από άλλα μέρη της Ισπανίας να ζήσουνε εδώ. Μια γειτονιά όπου μπορείς να φάς πιο φθηνά, τα μπαρς δεν έχουνε τουρίστες και ανθρώπους πολύ όμορφους, πολύ ενημερωμένους, πολύ εναλλακτικούς αλλά μάλλον εργαζόμενους σε πιο κακοπληρωμένες δουλειές και τα παιδιά τους. Από εκεί η θέα είναι μαγική. Η θάλασσα να γυαλίζει ένα καλοκαιρινό μεσημέρι και η άλλη θάλασσα, αυτή της στεριάς από τσιμέντο να αχνίζει, να σπιθίζει μέσα στη ζέστη. Παράλληλα, από εδώ φαίνονται και οι ουρανοξύστες στην παραλία. Στο Guinardó πάνε τα λεωφορεία, 19, 55, 10, και το μετρό, γραμμή 4 Alfons x, Guinardó, Maragall.

δορυφορική εικόνα της γειτονιάς. Στο κάτω μέρος της εικόνας, στα δεξιά το διάσημο νοσοκομείο του Sant Pau έργο του Gaudi και δημοφιλής τουριστικός προορισμός.

Στην είσοδο της γειτονιάς, εκεί που τελειώνει η οδός Maragall, βρίσκεται το πάρκο των νερών. Από τις μέχρι τώρα επισκέψεις μου εκεί δύο συμπεράσματα έχω βγάλει. Αρχικά πιστεύω ότι αυτή η πόλη αν και βρίσκεται στον ευρωπαϊκό νότο και δη στη μεσόγειο, έχει μια οργάνωση και μια φιλοδοξία να μοιάζει με τις βορειοευρωπαϊκες πόλεις όπου οι υποδομές και η συνεχής ανάπτυξή τους αντισταθμίζουν την έλλειψη ήλιου και τον άσχημο καιρό. Το άλλο συμπέρασμα λέει πως σαν παιδί τηε τηλεόρασης έχω φτιάξει τη ματιά μοτ να λειτουργεί με ζάπινγκ. Ανήμπορος να σταθώ σε μια εικόνα απλή. Να χαρώ από τη σκόνη του χώματος στα ρούχα των μικρών παιδιών που παίζουν, των χρωμάτων των λουλουδιών, της αλλαγής στον ουρανό με τον αεικίνητο ήλιο.

Η είσοδος στο πάρκο με τη χαρακτηριστική πράσινη πινακίδα που ενημερώνει για τις υπηρεσίες που παρέχει τα ωράρια κ.α...

Σε αυτό το πάρκο βρέθηκα για τη νοτιοδυτική του περίφραξη. Ένας τοίχος ανηφορικός είναι χτισμένος από πλίνθους τσιμέντο και τούβλα. Έχει ύψος δύο μέτρα περίπου. Από ότι φαίνεται στη κατασκευή του σχεδιάστηκε με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε να κατά διαστήματα να παίρνει μορφές παραλληλόγραμμες η εξωτερική του όψη και αυτές οι ομοιογενείς επίπεδες μορφές να επαναλαμβάνονται καθ’ όλο το μήκος του. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένας καταπληκτικός χώρος με μακρόστενα οριζόντια πλαίσια που μοιάζανε τελάρα ζωγραφικής. Και οι γκραφιτάδες της πόλης δεν άργησαν να το πάρουνε χαμπάρι. Πιο παλιά μου είπανε κυριαρχούσε στο χώρο του graffiti το σχεδιάκι της πιπίλας. Πιπίλες σε διάφορα χρώματα η μία δίπλα στην άλλη και σε διάφορα μεγέθη. Τώρα κυρίαρχος είναι ο χαμογελαστός, γραμμικός και στρογγυλός τυπάκος.

Αυτή η μορφή σε διάφορα χρώματα και μεγέθη έχει επικρατήσει στην πόλη. Παίζουνε μάλιστα και καταστήματα που με αυτό το σχέδιο βαμμένο στα στόρια τους προστατεύονται από "επιθέσεις" με μαρκαδόρους και σπρέι.

Τις πιπίλες δεν τις πρόλαβα. Είχανε πατήσει από πάνω καινούργια κομμάτια. Άλλωστε είμαι φρέσκος σ’ αυτήν την πόλη. Έβγαλα κάποια κομμάτια που πίστεψα ότι έχουνε κάποιο ενδιαφέρον…

Ξεκινώντας το περπάτημα από τη στάση του μετρό (alfons x) αυτό είναι ένα από τα πρώτα.

Ακριβώς δε θυμάμαι με τί σειρά πηγαίνανε.

Αυτό μου θύμισε βινιέτα από το yellοw boy το πρώτο κομικ.

Έχει να πει πολλά

Ένα ζεύγος

και τα λοιπά και τα λοιπά κλπ κλπ...

Πιο φωτογραφικό είδος. Τα πρόσωπα λόγω δεοντολογίας πρέπει να καλύπτονται.

Το μίσος γίνεται αγάπη και η αγάπη μίσος.

Να είναι άραγε μόνο εγκέφαλος;

Άγνωστο.

Η γωνία. Το άσπρο μάλλον θα έχει βαφτεί ήδη.

Ιδού η απόδειξη...

Κάτι απο τα παλιά

Λένε ότι η υπομονή ανταμείβεται!