Μένοντας στη Βαρκελώνη η κυρίαρχη αίσθηση, τουλάχιστον για μένα, είναι της ελληνικής πόλης σε μια άλλη διάσταση. Τι θέλω να πω μ’ αυτό; Θέλω να πω ότι ζώντας σε μια πόλη με πυκνή δόμηση, σκόνη από την ξηρασία λόγω του καλού καιρού, με ήλιο, με πεύκο, με θάλασσα, με κορναρίσματα όχι όμως τόσο συχνά με, όλα αυτά που ως Έλληνας έχω συνηθίσει να συναντάω στο βλέμμα μου, νομίζω, αν αφαιρεθώ λίγο, ότι αυτή η πόλη δε βρίσκεται τόσο μακριά από το μέρος που μεγάλωσα, στην πραγματικότητα δεν υπάρχει γεωγραφική απόσταση όσο χρονική ίσως, πολιτική κατά κάποιο τρόπο. Κι όμως όταν εστιάζω το βλέμμα κάπου συγκεκριμένα καταλαβαίνω πόσο μακριά είμαι. Όταν βλέπεις ένα πεζοδρόμιο φάρδους έξι μέτρων χωρίς να είσαι στην πιο κεντρική λεωφόρο, όταν παρατηρείς ότι όλα τα κτίρια σχεδόν είναι πιο ψηλά, όταν οι μητέρες βυζαίνουν σε ανοικτό χώρο, όταν μπαίνεις στο μετρό, όταν συνηδητοποιείς τον αριθμό των αυτοκινητοδρόμων μέσα και γύρω από την πόλη, όταν βλέπεις ότι και ο τελευταίος πιτσιρικάς φοράει κράνος ή ότι ακόμα και οι αμαξόβιοι παρκάρουν εκεί που πρέπει. Όταν σε κάθε γειτονιά υπάρχει δημόσια δωρεάν βιβλιοθήκη όταν η παραλία είναι ανοικτή συνεχώς αλλά τα πάρκα κλείνουν με λουκέτο, όταν μπορεις να πίνεις τσιγάρα στο δρόμο αλλά όχι αλκοόλ, όταν τη μπύρα την πουλάνε οι Πακιστανοί μετά τις 11 και όχι τα ψιλικατζίδικα, όταν στις 3 κλείνουν όλα και για να συνεχίσεις τη βραδιά πρέπει να πάς η σε κάποιο ημιπαράνομο ή να πληρώσεις είσοδο, Όταν… Έχει πολύ δρόμο ακόμα αλλά για αυτό υπάρχει χρόνος. Θα συνεχίσουμε περπατώντας.
Ο περιφερειακός του βουνού στο ύψος της πλατείας Καρλ Μαρξ, μνημείο ενός αριστερού παρελθόντος και σύμβολο της αστικής ανάπλασης στην περιφέρεια της πόλης. Η πλατεία βρίσκεται στην Canyelles εργατική γειτονιά στα βόρεια και ανατολικά.
