Τα παιδιά στην κερκίδα είναι η μόνη σου ελπίδα λέει ο σχετικός στίχος. Τα παιδιά του σήμερα είναι οι σκέψεις και οι ιδέες του χτες, ίσως πεθεμένες ίσως σε καιρό ανανέωσης. Όπως τα παιδιά θα πάρουν το ρόλο των μεγάλων έτσι ένα κομμάτι στον τοίχο θα καλύψει ένα παλιότερο κομμάτι και ένας περαστικός θα βγάζει φωτογραφίες και θα δανέιζεται φωτογρφίες άλλων για να μπορεί να δείχνει τι υπήρχε στους τοίχους της πόλης που ζει (Βαρκελώνη) ένα καλοκαίρι πριν.
Οτι ο χρόνος κυλάει και αλλοιώνει το γνωρίζει ο άνθρωπος. Αυτές οι αλλαγές στα σώματα μας έρχονται και εξηγούν τη δυναμική του χρόνου. Μια ευκαιρία να τον μετρήσουμε, να σταθούμε απέναντί του. Ο χρόνος επιδρά και στο σώμα της πόλης. Η ίδια όμως δε χρειάζεται καθρέπτη να στηθεί να μετρηθεί. Το σώμα της πόλης παραμορφώνεται, μεγαλώνει όμως δύσκολα μια ματιά θα είναι ικανή να υπολογίσει τις αλλαγές. Χρειάζονται είδωλα, μικρές αναπαραστατικές μορφές της πόλης για να κατανοηθεί το πέρασμα του χρόνου από το σώμα της. Παράλληλα εμείς ωριμάζουμε μέσα από τη σχέση μας μαζί της. Κάθε φορά ζητάμε να γίνεται περισσότερο ανθρώπινη, αν και δημιουργία πιο ανθρώπινη από την πόλη δεν υπάρχει στη γή. Μοιάζει αναζήτηση στην ψυχή η προσπάθεια που κάνει ο κάτοικος μιας πόλης να κατανοήσει τη μορφή της, τους όγκους της, το χρώμα της. Κάθε φορά που μικρές η μεγαλύτερες αλλαγές συντελούνται μέσα της οι άνθρωποι που την κατοικούν επηρεάζονται όπως με τις αλλαγές στο σώμα μετά από μια νύχτα άυπνη η στη διάρκεια μιας αρρώστειας ή το καλοκαίρι που το σώμα μας μένει περισσότερο ακάλυπτο. Η πόλη είναι μια μόνιμη παρουσία όμως οι κάτοικοι της όχι. Η πόλη βλέπει τους αφεντάδες της να έρχονται και να φεύγουν απ τη ζωή και εκείνοι στη διάρκεια του χρόνου που θα την κατοικήσουν αγωνιούν να την κατακτήσουν, με γνώσεις ή με δύναμη. Βέβαια σε μια μεγαλύτερη ποσότητα χρόνου και η πόλη φεύγει απ τη ζωή.
Και τα βλέμματα να αγωνιούν να συγκρατήσουν την εικόνα.
Είναι αδύνατο να μην επισημαίνουμε αλλαγές, να μη νοιώθουμε ευάλωτοι και ανίσχυροι έναντι της πόλης όπως ακόμα είναι προκλητικό να απαρνηθείς την αίσθηση ιδιοκτησίας για αυτήν, να νοιώσεις την ηλικία της και όλες τις πλαστικές επεμβάσεις στο δέρμα της, να καταλάβεις ότι άν και για σένα είναι μια ζωή ολόκληρη για την πόλη δεν παύεις να είσαι άλλος ένας περαστικός με το χειρότερο να είναι πως δε θα το καταλάβει ποτέ γιατί είναι ένα υλικό κατασκεύασμα χωρίς νόηση χωρίς συναισθήματα.
Ένα κομμάτι βιαστικό. Όπως πολλές από τις δραστηριότητές μας στη μεγάλη πόλη.
Παρ όλα αυτά, συνηδητοποιώντας τη μικρή σημασία που σαν όντα έχουμε για τη φωλιά που μας φιλοξενεί αγωνίζομαστε μέσα από μνημεία να ζήσουμε παραπάνω. Ο άνθρωπος, έλεγε ο Καζατζάκης, πεθαίνει όταν σταματήσουνε να τον μνημονεύουνε. Αν μια δημιουργία σου μείνει στην πόλη μένεις αθάνατος. Οι μελλοντικοί σου συμπολίτες θα σε χαιρετάνε, θα μιλάνε μαζί σου. Η τέχνη, η άλλη φωλιά του ανθρώπου, δεν έχει τη σιγουριά της πόλης για τη βιοσιμώτητά της. Για να μείνει παρούσα πρέπει να φυλαχθεί, να εκτιμηθεί, να επικρατήσει έναντι άλλων αναγκών ή επιθυμιών. Η τέχνη δε χαζεύει τους επισκέπτες της, αγωνιά να τους κρατήσει μαζί της. Μέσα σε αυτό το σώμα, που δεν του αρέσουν πάντα οι αλλαγές και οι επεμβάσεις ενυπάρχουν κάποιες τάσεις εξωστρεφείς που αδιαφορούν για τη διάρκεια της παρουσίας τους. Ανάγκες εφήμερες σε ένα σώμα που το έλκει η σιγουριά της προστασίας και της διαφύλαξης. Κομμάτια τέχνης μέσα στην πόλη που δε φιλοδοξούνε να γίνουνε σύμβολα, να τα μνημονεύουνε. Σημεία τέχνης, αστικής, φρούτο της ωριμότητας στη σχέση που καλλιεργούμε στις μεγαλουπόλεις μαζί τους, που αλλάζουνε περιέχομενο καιρό με τον καιρό παίζουνε με το βλέμμα μας και μας θυμίζουνε, ίσως πιο έντονα, ότι και από τις δύο φωλιές κάποια στιγμή θα βγούμε…
Ένα κομμάτι παλιό.
Ετικέτες: πόλη, Βαρκελώνη, Πάρκα Βαρκελώνης, εφήμερη τέχνη
