Η μητροπολιτική ζώνη της Βαρκελώνης είναι ένα μεγάλο σύμπλεγμα από την πόλη πυρήνα και τους δορυφόρους της. Κάποιοι μεγάλοι δορυφόροι δημιουργούνε τις δικές τους περιφέρειες. Αυτό το μεγάλο δίκτυο από πολεις επικοινωνεί με τρένα και αυτοκινητόδρομους. Στα τρένα υπάρχουν δύο εταιρείες που επωμίζονται την εξυπηρέτηση των κατοίκων. Η RENFE (δίκτυο ισπανικών σιδηροδρόμων) και η FGC (καταλανικοί σιδηρόδρομοι). Το δίκτυο έχει διαμοιραστεί και καλύπτεται σχεδόν όλη η ζώνη. Αυτό που έχει ενδιαφέρον στα τρένα είναι οι άνθρωποι, οιι συμπεριφορές τους, το ντύσιμό τους, οι γλώσσες που μιλάνε, τα βιβλία που διαβάζουνε ή κάνουνε πως διαβάζουν αυτό άλλωστε πως μπορείς να το ξέρεις…
20 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Βαρκελώνης βρίσκεται η Τερράσσα. Είναι μία πόλη λίγο πριν τα βουνά, με ξηρό κλίμα και μεγάλη βιομηχανκή ιστορία. Η σπουδαία ιστορία της Καταλανικής υφαντουργίας στάθμευσε εδώ και άφησε ηχηρά σημάδια στη μορφολογία και το χαρακτήρα της πόλης. Η Τερράσσα συνδέεται με τη Βαρκελώνη και με τη FGC και με τη RENFE. Η πρώτη έχει σταθμό στο κέντρο της πόλης ενώ η δεύτερη στα βόρεια. Εκτός από την ποιότητα των συρμών αυτό που μάλλον οξύνει το ενδιαφέρον σε κάποιον που χρησιμοποιεί και τις δύο γραμμές είναι η γλώσσα που μιλιέται μεταξύ των επιβατών.
H FGC, δηλαδή οι καταλανικοί σιδηρόδρομοι, τέμνουν το λόφο της Collserola. Στη διαδρομή τους περνούν μέσα από προάστια ακριβής γής, όπου κάποια σπίτια έχουνε κήπους, δεν κυκλοφορούνε πολλά αυτοκίνητα, δεν υπάρχουνε εργοστάσια να γκριζάρουνε τον ορίζοντα και οι πολυκατοικίες είναι με μεγάλα μπαλκόνια, χτισμένες αραιά η μία από την άλλη, με λίγο πράσινο στις εισόδους τους όπως συμβαίνει στο Mira Sol, στο Sant Cougat, στο Muntaner, στη Sarria. Ακόμα ο συρμός σταματάει στο Rubí, πόλη με βιομηχανικές ζώνες, στη Vallvidrera στις Planes, και στη Floresta τρεις γειτονιές χτισμένες μέσα στο δάσος με αρχοντικές κατοικίες των αρχών του αιώνα, με καταλήψεις, με οικογένειες που με περισσότερα χρήματα φύγανε από τη βαβούρα της πόλης και ήρθανε εδώ στα βουνά με ποδηλάτες και πεζοπόρους. Μετά από όλα αυτά μπαίνει υπογείως στο σώμα της πόλης. Η διαδρομή είναι γεμάτη εναλλαγές. Στο βαγόνι οι άνθρωποι που μιλάνε συνενοούνται στα Καταλανικά. Ακούς περισσότερο αυτή την περίεργη γλώσσα με τα διαφορετικά σίγμα, με τους δίφθογγους, το παχύ σαλονικιώτικο λ.
Η Renfe έχει άλλη διαδρομή. Πηγαίνει παραλλήλως του λόφου. Το τοπίο δεν αλλάζει τόσο. Η βασική αίσθηση, της πόλης που δεν τελειώνει ποτέ, αγγίζει το σημείο να κουράζει τα μάτια. Πόσα κτίρια αντέχεις να δεις; Πόσους δρόμους; Πόσα εργοστάσια; Αρχικά σταματάει στο Sabadell, κάνει τρεις στάσεις, η τρίτη, στην επιφάνεια πια μετά το υπόγειο πέρασμα, είναι η πιο σημαντική για τους πιτσιρικάδες τα απογεύματα του σαββατοκύριακου. Όλοι κατεβαίνουνε εκεί. Βλέπεις τις κοπέλες να αγωνίζονται έστω και με τα ρούχα να γίνουνε γυναίκες και τα αγόρια να συναγωνίζονται στο θόρυβο και την εντύπωση. Σαν πόλη το Sabadell αναπτύχθηκε λόγω της βιομηχανίας. Οι στενοί του δρόμοι, οι μεγάλες σειρές από πολυκατοικίες, τα βιομηχανικά τετράγωνα, οι αυτοκινητόδρομοι και οι γέφυρες το αποδεικνύουν. Μετά, έρχεται η Berberá και η Cerdanyola, παλιά χωριά που απότομα μετατράπηκαν σε τυπικά οικιστικά μορφώματα της δικτατορίας για τη στέγαση όλων αυτών των εργατών που κατά κύματα ανέβηκαν τη δεκαετία του 60 να εργαστούν στις βιομηχανίες της ζώνης. Μάλιστα στη Berberá έχει χτιστεί μια γειτονιά που η μορφή της και τα ονόματα των δρόμων παραπέμπουνε στο χάρτη της Ισπανίας. Πίσω από τις μονοκατοικίες, δίπλα στον αυτοκινητόδρομο..
Berberá del Vallés. Τυπικό δείγμα στεγαστικής λύσης για τον κόσμο που ήρθε στη Βαρκελώνη, μεσουρανούσης της δικτατορίας του Φράνκο. Ψηλά κτίρια, κενοί τσιμεντένιοι δημόσιοι χώροι και κάποιες υπηρεσίες. Ο κόσμος εγκαθίσταται μαζικά και ταυτόχρονα, βίαια θα μπορούσε να πει κανείς. Οι δρόμοι αναπαριστούνε καλύτερα το χάρτη καθώς τα ονόματα τους βρίσκονται στα σημεία εκείνα του χάρτη που βρίσκονται οι αντίστοιχες περιοχές. Oι οικοδομές χτιστήκανε σε μια περιοχή όπου μέχρι τότε υπήρχαν σπίτια με αυλές και χωράφια. Έχει χτιστεί με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι ανάμεσα στις μονοκατοικίες και τον αυτοκινητόδρομο προσφέροντας μια πικρή γεύση ανισότητας όσον αφορά την κατοικία. Για τον επιβάτη του τρένου που χαζεύει από το παράθυρο.
Αφού το τρένο αφήσει τη Cerdanyola μπαίνει στη Montcada. Άλλη μια από τα ίδια. Εδώ βέβαια δεν υπάρχουνε αυτά τα ψηλά, τρομακτικά, τετράγωνα κουτιά με κατοικίες, όμως τα στενά και η εμφάνιση των κτιρίων μαρτυρούνε την ιστορία της. Και εδώ ο κόσμος που κατεβάινει και ανεβαίνει συμπεριλαμβάνει αρκετούς μετανάστες. Νεότερες γενιές. Στη Montcada οι γραμμές πολλαπλασιάζονται γιατί εδώ ξεκουράζονται και επισκευάζονται τα τρένα. Επίσης εδώ συναντιούνται δυο αυτοκιντόδρομοι. Ατέλειωτες λωρίδες κυκλοφορίες παράλληλα η μία στην άλλη παρελαύνουνε για το θαύμα στις σύγχρονες μετακινήσεις. Όλος ο κόσμος χωράει. Λίγο πριν μπει στη Βαρκελώνη σταματάει σε μια γειτονιά εντυπωσιακή. Torre del Barró. Πήρε το όνομά της από τον πύργο που βρίσκεται στο βουνό. Τα ίδια ψηλά κτίρια, αυτή τη φορά πιο τρομακτικά καθώς ένα ένα ανεβαίνουνε την πλαγία. Σαν ένα τερα-κτίριο που δεν τελειώνει ποτέ. Τα διαμερίσματα είναι μονό μερικά τετραγωνάκια. Σε αυτή τη διαδρομή οι άνθρωποι συνενοούνται στα ισπανικά. Πολλές παραλλαγές διαφορετικές χροιές, τόνοι και ύφη σου δίνουνε να καταλάβεις ότι οι άνθρωποι μάθανε αυτή τη γλώσσα σε διαφορετικά σημεία του πλανήτη ή εδώ, στην Καταλωνία, σαν ξένοι. Όπως και τα αγγλικά αυτή η διεθνής γλώσσα κάνει ανθρώπους απο διαφορετικές χώρες να επικοινωνούν.
Ετικέτες: περιφέρεια Βαρκελώνης, Δικτατορία Φράνκο, Τρένο
