Έιχε έρθει, από την Πορτογαλία, ο Αποστόλης πέρσι το καλοκαίρι. Κάτι σαν στάση εδώ πριν την επιστροφή του στην πατρίδα. Μια μέρα πήγαμε για μπάνιο. Στη γειτονιά του Φόρουμ και του Διαγονάλ Μάρ. Έχει ένα μικρό λιμανάκι εκεί που σχηματίζουν οι βράχοι που ρίξαν στη θάλασσα, ακόμα δε λειτουργεί έτσι δεν πήγαιναν τόσοι τουρίστες, μπαίνεις κατευθείαν στα βαθιά και γι αυτό η θάλασσα μοιάζει πιο καθαρή. Δύο κομμάτια της ανανεωμένης βόρειας ακτής της πόλης. Εκεί, πριν ακόμα ξεκινήσουνε τα έργα της κατασκευής τους, δεν υπήρχε κάτι συγκεκριμένο, βιομηχανίες, κενοί χώροι, ο αυτοκινητόδρομος… Ανάμεσα σε γειτονιές χαμηλών και μεσαίων οικονομικά στρωμάτων, τσιγγάνων και ένός μεγάλου πάρκινγκ εκεί που τελειώνει η Διαγονάλ, η μεγάλη διαγώνια λεωφόρος που οριοθετεί την πόλη, βρίσκονται όλα αυτά που περιγράφω. Λίγο πριν τερματίσει την πορεία της βρίσκεται ένα τρίγωνο εμπορικό κέντρο, ξενοδοχεία πολυτελείας, και ακριβώς εκεί που τελειώνει ξεκινάει μια μεγάλη πλατεία με πεζόδρομους (ο χώρος που φιλοξένησε το φόρουμ), εκεί αρχινάνε οι γραμμές του τραμ και αφήνοντάς τες στο βάθος να ξεπροβάλλουν, στην πλάτη του βλέμματος, οι εργατικές κατοικίες του 60 και του 70 σε αποστάσεις μηδαμινές. Είναι το μέρος όπου το παρελθόν συναντάει το παρόν με το δεύτερο να κερδίζει τη μάχη. Το Φόρουμ είναι ό χώρος που στέγασε το παγκόσμιο συνέδριο των πολιτισμού για τη αειφόρο ανάπτυξη, την ειρήνη και την πολιτιστική ποικιλότητα όλο το καλοκαίρι του 2004 (Μάιος-Σεπτέμβριος). Ήταν το στοίχημα της Βαρκελώνης για μία ακόμα, μετά τους ολυμπιακούς πετυχημένης παγκόσμιας διοργάνωσης. Είναι αλήθεια πως σε επίπεδο αστικής ανάπλασης είναι απο τις μεγαλύτερες μετά εκείνης των ολυμπιακών. Για εμάς τους Έλληνες αυτές οι επεμβάσεις που φέρνουν χρήμα, φτιάχνουν κτίρια και αφήνουν υποδομές φαντάζουν κάτι μαγευτικό. Όμως τη μέρα που βρεθήκαμε εκεί όπως και τις υπόλοιπες φορές που έχω περάσει πέρα από το δέος ένα αίσθημα θλίψης μου γεννιέται και μια απορία. Από τη μία αντικρύζω τα επιτεύματα της αρχιτεκτονικής, τη χλιδή, την αψεγάδιαστη οργάνωση στους δρόμους και από την άλλη συνηδητοποιώ ότι όλο αυτό έχει κτιστεί ανάμεσα σε κατοικίες ανθρώπων μικρές, ταπεινές, κάθετα τοποθετημένες η μία πάνω στην άλλη στις πολυκατοικίες τους, όπου οι ιδιοκτήτες τους και οι ενοικιαστές τους δε μπορούν να γευτούν το μεγαλείο αυτό της αρχιτεκτονικής και απλά το χαζεύουν, γειτονιές που κατοικούνται από μετανάστες, παιδιά εσωτερικών μεταναστών και τσιγγάνους. Εκεί όπου δεν ακούς τα καταλανικά αλλά τα ισπανικά σε πολλές παραλαγές. Εκεί όπου ένα χειμερινό, σκοτεινό απόγευμα Σαββάτου ή Κυριακής, οπότε και τα λίγα καταστήματα που υπάρχουν είναι κλειστά, προχωρώντας στηΡάμπλα δε Πριμ νοιώθεις ξένος και μακρινός και αν μπεις στα στενά και τις μικρές πλατείες που σχηματίζουν τα κτίρια στις πίσω τους πλευρές πιστεύεις ότι κάποιος σε κοιτάει σα να έχεις εισβάλλει σε κάτι άγνωστο.
Η Μαρίνα που έγινε στις εγκαταστάσεις του Φόρουμ.
Στους τοίχους του μικρού λιμανιού υπάρχουν μερικά πολύ ενδιαφέροντα κομμάτια. Αυτό το συναντήσαμε πηγαίνοντας προς το ποτάμι Μπεσός.
Άλλο ένα κομμάτι στην ίδια διαδρομή για το ποτάμι.
Από τα κομμάτια που συναντήσαμε αυτό είχε το δυνατότερο μύνημα
- Η ηλιακή πλάκα στα νότια των εγκατάσεων που φιλοξένησαν τα συνέδρια, σήμα κατατεθέν της πόλης. Σε πρώτο πλάνο η παραλία φόρουμ. Είναι οι υποδομές που άφησε στους κατοίκους μετά το τέλος της, η διοργάνωση. Η θάλλασσα εδώ εχει βάθος ένα μέτρο και είναι κλειστή εξαιτίας ενός λιμενοβραχίονα. Ο κόσμος έμοιαζε να είναι οι γείτονες της περιοχής.
Η εκβολή του ποταμού Μπεσός. Ένα καπληκτικό μέρος για νύκτες με πανσέληνο. Καποιος κόσμος παίρνει το μπάνιο του εκεί αν και πολύ κοντά εξάγονται τα απόνερα του εργοστασίου. Κάποιοι άλλοι ψαρεύουν. Η θέα προς την πόλη από εδώ υπενθυμίζει το μεγάλο της μέγεθος προς κάθε κατεύθυνση.
Ετικέτες: Diagonal Mar, Forum 2004, Βαρκελώνη, Φόρουμ
