Πηγαίνοντας στην πόλη από το αεροδρόμιο

Υπάρχουν διάφοροι τρόποι να φτάσει κανείς στην πόλη.  Από το πιο απλό, να έρθει κάποιος να σε πάρει με αυτοκίνητο ή μηχανάκι, να πληρώσεις τον/την ταρίφα μέχρι να πάρεις κάποιο δημόσιο μέσο μεταφοράς. Από τη σκάλα που βρίσκεται απέναντι από τα γκισέ της Lufthansa, για όσο κόσμο αποβιβάζεται στο Τ2 το παλιό terminal, μπορούμε να πάμε, περπατώντας στον περίπου 200 μέτρων διάδρομο, στο σταθμό του Renfe και να πάρουμε τη γραμμή 2 η οποία οδηγεί μέχρι το κέντρο. Για την περίπτωση του Τ1 εκεί δηλαδή που πηγαίνει η Aegean υπάρχει λεωφορειάκι που οδηγεί καταυθείαν στο τρένο. Επίσης η γραμμή 46 των αστικών λεωφορείων κατευθύνεται μέχρι την Plaza España και η τιμή του εισητηρίου είναι, όπως και στο τρένο, 1.35€. Μετά υπάρχει και το Aerobus το οποίο έχει χώρο για να βάλετε μεγάλες βαλίτσες αλλά κοστίζει παραπάνω. Τέλος για γενικές πληροφορίες πέρι αροδρομίου υπάρχει η AENA στα ισπανικά και τα αγγλικά.

Με τον Αποστόλη για μπάνιο

Έιχε έρθει, από την Πορτογαλία, ο Αποστόλης πέρσι το καλοκαίρι. Κάτι σαν στάση εδώ πριν την επιστροφή του στην πατρίδα. Μια μέρα πήγαμε για μπάνιο. Στη γειτονιά του Φόρουμ και του Διαγονάλ Μάρ. Έχει ένα μικρό λιμανάκι εκεί που σχηματίζουν οι βράχοι που ρίξαν στη θάλασσα, ακόμα δε λειτουργεί έτσι δεν πήγαιναν τόσοι τουρίστες, μπαίνεις κατευθείαν στα βαθιά και γι αυτό η θάλασσα μοιάζει πιο καθαρή. Δύο κομμάτια της ανανεωμένης βόρειας ακτής της πόλης. Εκεί, πριν ακόμα ξεκινήσουνε τα έργα της κατασκευής τους, δεν υπήρχε κάτι συγκεκριμένο, βιομηχανίες, κενοί χώροι, ο αυτοκινητόδρομος… Ανάμεσα σε γειτονιές χαμηλών και μεσαίων οικονομικά στρωμάτων,  τσιγγάνων και ένός μεγάλου πάρκινγκ εκεί που τελειώνει η Διαγονάλ, η μεγάλη διαγώνια λεωφόρος που οριοθετεί την πόλη, βρίσκονται όλα αυτά που περιγράφω. Λίγο πριν τερματίσει την πορεία της βρίσκεται ένα τρίγωνο εμπορικό κέντρο, ξενοδοχεία πολυτελείας, και ακριβώς εκεί που τελειώνει ξεκινάει μια μεγάλη πλατεία με πεζόδρομους (ο χώρος που φιλοξένησε το φόρουμ), εκεί αρχινάνε οι γραμμές του τραμ και αφήνοντάς τες στο βάθος να ξεπροβάλλουν, στην πλάτη του βλέμματος, οι εργατικές κατοικίες του 60 και του 70 σε αποστάσεις μηδαμινές. Είναι το μέρος όπου το παρελθόν συναντάει το παρόν με το δεύτερο να κερδίζει τη μάχη. Το Φόρουμ είναι ό χώρος που στέγασε το παγκόσμιο συνέδριο των πολιτισμού για τη αειφόρο ανάπτυξη, την ειρήνη και την πολιτιστική ποικιλότητα όλο το καλοκαίρι του 2004 (Μάιος-Σεπτέμβριος). Ήταν το στοίχημα της Βαρκελώνης για μία ακόμα, μετά τους ολυμπιακούς πετυχημένης παγκόσμιας διοργάνωσης. Είναι αλήθεια πως σε επίπεδο αστικής ανάπλασης είναι απο τις μεγαλύτερες μετά εκείνης των ολυμπιακών. Για εμάς τους Έλληνες αυτές οι επεμβάσεις που φέρνουν χρήμα, φτιάχνουν κτίρια και αφήνουν υποδομές φαντάζουν κάτι μαγευτικό. Όμως τη μέρα που βρεθήκαμε εκεί όπως και τις υπόλοιπες φορές που έχω περάσει πέρα από το δέος ένα αίσθημα θλίψης μου γεννιέται και μια απορία. Από τη μία αντικρύζω τα επιτεύματα της αρχιτεκτονικής, τη χλιδή, την αψεγάδιαστη οργάνωση στους δρόμους και από την άλλη συνηδητοποιώ ότι όλο αυτό έχει κτιστεί ανάμεσα σε κατοικίες ανθρώπων μικρές, ταπεινές, κάθετα τοποθετημένες η μία πάνω στην άλλη στις πολυκατοικίες τους, όπου οι ιδιοκτήτες τους και οι ενοικιαστές τους δε μπορούν να γευτούν το μεγαλείο αυτό της αρχιτεκτονικής και απλά το χαζεύουν, γειτονιές που κατοικούνται από μετανάστες, παιδιά εσωτερικών μεταναστών και τσιγγάνους. Εκεί όπου δεν ακούς τα καταλανικά αλλά τα ισπανικά σε πολλές παραλαγές. Εκεί όπου ένα χειμερινό, σκοτεινό απόγευμα Σαββάτου ή Κυριακής, οπότε και τα λίγα καταστήματα που υπάρχουν είναι κλειστά, προχωρώντας στηΡάμπλα δε Πριμ νοιώθεις ξένος και μακρινός και αν μπεις στα στενά και τις μικρές πλατείες που σχηματίζουν τα κτίρια στις πίσω τους πλευρές πιστεύεις ότι κάποιος σε κοιτάει σα να έχεις εισβάλλει σε κάτι άγνωστο.

Η Μαρίνα που έγινε στις εγκαταστάσεις του Φόρουμ.

Στους τοίχους του μικρού λιμανιού υπάρχουν μερικά πολύ ενδιαφέροντα κομμάτια. Αυτό το συναντήσαμε πηγαίνοντας προς το ποτάμι Μπεσός.

Άλλο ένα κομμάτι στην ίδια διαδρομή για το ποτάμι.

Από τα κομμάτια που συναντήσαμε αυτό είχε το δυνατότερο μύνημα

Η ηλιακή πλάκα στα νότια των εγκατάσεων που φιλοξένησαν τα συνέδρια, σήμα κατατεθέν της πόλης. Σε πρώτο πλάνο η παραλία φόρουμ. Είναι οι υποδομές που άφησε στους κατοίκους μετά το τέλος της, η διοργάνωση. Η θάλλασσα εδώ εχει βάθος ένα μέτρο και είναι κλειστή εξαιτίας ενός λιμενοβραχίονα. Ο κόσμος έμοιαζε να είναι οι γείτονες της περιοχής.

Η εκβολή του ποταμού Μπεσός. Ένα καπληκτικό μέρος για νύκτες με πανσέληνο. Καποιος κόσμος παίρνει το μπάνιο του εκεί αν και πολύ κοντά εξάγονται τα απόνερα του εργοστασίου. Κάποιοι άλλοι ψαρεύουν. Η θέα προς την πόλη από εδώ υπενθυμίζει το μεγάλο της μέγεθος προς κάθε κατεύθυνση.

Από το μικρό λιμανάκι, που τουλάχιστον μέχρι το περσινό καλοκαίρι ήτανε κλειστό, θέα της νέας ακτογραμμής της Νέας Βαρκελώνης, όπως λέμε Νέα Ιωνία, Νέα Μηχανιώνα κτλ. Από τα απομεινάρια των εργοστασίων και των γραμμών του τραίνου έμεινε χώμα, και είναι αυτό το χώμα το ίδιο που άνοιξε το σώμα του για να δεχθεί τα θεμέλια αυτών των υψηλών κτιρίων. Μια πόλη που σβήνει ολοκληρωτικά το παρελθόν της. Διώχνοντας μαζί με τα μπάζα και τον κόσμο που κατοικούσε εκεί. Οι ουρανοξύστες του Διαγονάλ Μάρ συμβολίζουν την τάση που κυριαρχεί για ένα παρόν στραμμένο στην εικόνα, στην αντισηπτική εικόνα των γυάλινων κτιρίων, του τσιμέντου και της υψηλής τεχνολογίας.

Οι ροκέτες

Roquetes

Είναι μια γειτονιά πανοραμική, γεμάτη ανηφόρες, με μικρά κτίρια, σπίτια με αυλές και κάποιες χαμηλές πολυκατοικίες. Είναι ένα οριακό σημείο στην πόλη καθότι τα όρια του συνορεύουν με το δάσος collserola. Eπίσης από κάποια σημεία αντικρίζεται ο πύργος μπαρρό, torre Barró, και με κάποιο περπάτημα μπορείς να βγείς από το θόρυβο της πολης και να χαθείς στην ησυχία του βουνού και του δάσους. Έχεις μια καταπληκτική θέα της Βαρκελώνης. Μάλιστα πάνω από τον καινούργιο σταθμό του Μετρό, (Roquetes <M> 3) διακοσμημένο με φωτογραφίες από στιγμές του πολύχρονου αγώνα των κατοίκων για καλυτέρευση των συνθηκών διαβίωσης στη γειτονιά τους, υπάρχει ένα από τα καλύτερα παρατήρια της πόλης, ανοικτό, στραμμένο στη θάλασσα και με τον ήχο των μικρών παιδιών να συνοδεύει το βλέμμα.

Η γειτονιά είναι μία από τις 14 γειτονιές της συνοικίας Nou Barris. Η κοινωνική της δομή συνίσταται σε μετανάστες διαφορετικών γενεών. Τη δεκαετία του 20 ήδη υπήρχαν κάποια σπιτια όμως η κετασκευή της ξεκίνησε κυρίως τη δεκαετία του 50 με τους εσωτερικούς μετανάστες από τον ισπανικό νότο, την Εξτρεμαδούρα και άλλες περιοχές που μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου γνώρισαν τη φτώχεια και την καταπίεση της διακτατορίας στα μέρη τους . Αρκετοί χτίσανε μόνοι τους τα σπίτια, και τις Κυριακές τους δρόμους το δίκτυο ύδρευσης, ακόμα και  της αποχέτευσης άρχισαν να προκρίνουν το κοινωνικό τους αίτημα για βελτίωση της καθημερινότητας στη δεκαετία του 70 και πιο έντονα μετά την αποκατάσταση της βασιλεύομενης δημοκρατίας. Από τα μέσα της δεκαετίας του 90 και έως τα σήμερα κατέφθασαν εδώ μετανάστες από το Εκουαδόρ ως επί τω πλείστω και άλλες χώρες της νοτίου Αμερικής, Αφρικάνοί και Ασιάτες. Είναι έντονη η παρουσία τους ειδικά των νοτιοαμερικανών τα σαββατοκύριακα που οικογένειες και φίλοι στήνουν γιορτές και αθλητικά δρώμενα. Σήμερα ο πληθυσμός της γειτονιάς φτάνει τισ 15000.

Στα νότια της γειτονιάς διέρχεται η Ronda de Dalt, ο εσωτερικός περιφερειακός από την πλευρά του βουνού. Όπως η κατασκευή του εγινε υπόγεια στο πάνω μέρος ο δήμος έχει φτιάξει πίστα skate και bmx, γήπεδα με κερκίδα ενώ σε ένα από τους τοίχους ζωγραφισμένο από κοπέλα υπάρχει ένα graffiti αφιερωμένο στη μέρα της γυναίκας. Η γειτονιά είναι αρκετά δραστήρια πολιτισμικά καθώς πέρα από αυτές τις νεανικές κυρίως δραστηριότητες διαθέτει αυτοοργανωμένο πολιτιστικό κέντρο, κοινωνικό κέντρο, σχολή τσίρκου, χώρο για κλειστή συναυλία, ανοικτό αμφιθέατρο, ενώ οι διάφορες οργανώσεις κατοίκων οργανώνουν δράσεις όπως το φεστιβάλ σούπας και μαθήματα με ανταλλαγή γνώσεων στα οποία συμμετέζουν και αρκετοί μετανάστες.

Από τα Χριστούγεννα του 2004 έχει ενταχθεί σε ένα μεγάλο πρόγραμμα αστικής ανάπλασης που χρηματοδοτεί κατά μεγάλο ποσοστό η αυτόνομη καταλανική κυβέρνηση και έχει σα στόχο τη λύση αστικών προβλημάτων, το πρόγραμμα ονομάζεται llei de barris, και στη συγκεκριμένη γειτονιά έχει αφήσει καινούργιου ανελκυστήρες και κυλιόμενες σκάλες, καλύτερα πεζοδρόμια, και άλλες επεμβάσεις.

Aνελκυστήρας σε κεντρικό σημείο της γειτονιάς που καταλήγει σε δεύτερο για τη μετακίνηση ανθρώπων σε δρόμους με μεγάλη κλίση.

Ένα μικρό τμήμα από τις εγκαταστάσεις που υπάρχουν στην επιφάνεια που προέκυψε μετά την κατασκευή του περιφερειακού. Στο βάθος κατοικίες.

Η Θέα από την "ταράτσα" του σταθμού του μετρό.

Θέα της Βαρκελώνης από μία είσοδο στο δάσος.

Μάιος 2008

Περπατώντας

Μένοντας στη Βαρκελώνη η κυρίαρχη αίσθηση, τουλάχιστον για μένα, είναι της ελληνικής πόλης σε μια άλλη διάσταση. Τι θέλω να πω μ’ αυτό; Θέλω να πω ότι ζώντας σε μια πόλη με πυκνή δόμηση, σκόνη από την ξηρασία λόγω του καλού καιρού,  με ήλιο, με πεύκο, με θάλασσα, με κορναρίσματα όχι όμως τόσο συχνά με, όλα αυτά που ως Έλληνας έχω συνηθίσει να συναντάω στο βλέμμα μου, νομίζω, αν αφαιρεθώ λίγο, ότι αυτή η πόλη δε βρίσκεται τόσο μακριά από το μέρος που μεγάλωσα, στην πραγματικότητα δεν υπάρχει γεωγραφική απόσταση όσο χρονική ίσως, πολιτική κατά κάποιο τρόπο. Κι όμως όταν εστιάζω το βλέμμα κάπου συγκεκριμένα καταλαβαίνω πόσο μακριά είμαι. Όταν βλέπεις ένα πεζοδρόμιο φάρδους έξι μέτρων χωρίς να είσαι στην πιο κεντρική λεωφόρο, όταν παρατηρείς ότι όλα τα κτίρια σχεδόν είναι πιο ψηλά, όταν οι μητέρες βυζαίνουν σε ανοικτό χώρο, όταν μπαίνεις στο μετρό, όταν συνηδητοποιείς τον αριθμό των αυτοκινητοδρόμων μέσα και γύρω από την πόλη, όταν βλέπεις ότι και ο τελευταίος πιτσιρικάς φοράει κράνος ή ότι ακόμα και οι αμαξόβιοι παρκάρουν εκεί που πρέπει. Όταν σε κάθε γειτονιά υπάρχει δημόσια δωρεάν βιβλιοθήκη όταν η παραλία είναι ανοικτή συνεχώς αλλά τα πάρκα κλείνουν με λουκέτο, όταν μπορεις να πίνεις τσιγάρα στο δρόμο αλλά όχι αλκοόλ, όταν τη μπύρα την πουλάνε οι Πακιστανοί μετά τις 11 και όχι τα ψιλικατζίδικα, όταν στις 3 κλείνουν όλα και για να συνεχίσεις τη βραδιά πρέπει να πάς η σε κάποιο ημιπαράνομο ή να πληρώσεις είσοδο, Όταν… Έχει πολύ δρόμο ακόμα αλλά για αυτό υπάρχει χρόνος. Θα συνεχίσουμε περπατώντας.

Ο περιφερειακός του βουνού στο ύψος της πλατείας Καρλ Μαρξ, μνημείο ενός αριστερού παρελθόντος και σύμβολο της αστικής ανάπλασης στην περιφέρεια της πόλης. Η πλατεία βρίσκεται στην Canyelles εργατική γειτονιά στα βόρεια και ανατολικά.

Εισαγωγή

Ο ιστοχώρος αυτός είναι μια προσπάθεια να παραστεί με λόγια και εικόνες η εμπειρία της καθημερινής ζωής στην πόλη της Βαρκελώνης από τη ματιά ενός νέου θεσσαλονικιού. Ο στόχος είναι να ανεβαίνει πληροφορία που δε θα αποσκοπεί μόνο στην πώληση του προιόντος Βαρκελώνη αλλά και σε ένα γόνιμο διάλογο μέσα από συγκρίσεις και παρατηρήσεις