Τοίχοι, κτίρια και συμβάντα…

Η Βαρκελώνη είναι μια μεγάλη πόλη. Οι στατιστικές μιλάνε για 1.6 εκατομμύρια δημότες, και άλλα τρία στους παρακείμενους δήμους και τις διπλανές πόλεις. Αυτό φαίνεται, όταν τρέχεις να αλλάξεις γραμμή στο μετρό ένα πρωινό καθημερινής, όταν αποπειράσαι να αδειάσεις το βλέμμα σου από τον κόσμο ένα κυριακάτικο απόγευμα στο Portal del Angel, όταν βλέπεις τις λεωφόρους των πέντε ή εξι λωρίδων βουλιαγμένες από αυτοκίνητα, όταν έχει γιορτή στο Montjuic, ή στις παραλίες, σε πολλά “όταν” ακόμα, καθημερινά, άλλες φορές πιεστικά και στριμωγμένα στο χρόνο, άλλες φορές αναγκαία για τη διασκέδαση, κάποιες άλλες πάλι τροφή για σκέψη. Οι μάζες να δουλεύουν για ένα μυαλό και ένα μυαλό να βουτάει στη μάζα και να χάνεται.

Το βόρειο τμήμα της πόλης. Στο βάθος φαίνεται η Μπανταλόνα. Το μέρος που έγινε γνωστό σε όλους τους μπασκετόφιλους λόγω του Άρη!

Και αν γενικά ακούγεται ότι τις πόλεις τις δημιουργούνε οι άνθρωποι, σε μία μεγάλη πόλη όπου αναρίθμητα δίκτυα επικοινωνιών απλά συνυπάρχουν και οι αρχές προσπαθούνε να επιβληθούνε με νόμους ο χαρακτήρας της πόλης περνάει και στα σύμβολα της. Στα κτίρια της βιομηχανικής επανάστασης, όπως τις κατοικίες που κατασκευάζονταν για τους αστούς της Βαρκελώνης των τελεταίων ετών του 19ου αιώνα μέχρι και τον εμφύλιο του Φράνκο ή τα εργοστάσια υφαντουργίας που λειτυργούνε τώρα σαν πολιτιστικά ή εμπορικά κέντρα, το ρυμοτομικό σχέδιο του Cerda, τα στολίδια του Gaudi, τα παλάτια, και μετά το barri gotic, το born, τη ciutat vella, το πάρκο της citadella για να φτάσουμε, αφήνοντας πολλά ακόμα, στα πιο σύγχρονα όπως τα μνημεία των ολυμπιακών αγώνων. Είναι αυτά λοιπόν τα σύμβολα που σε συνδυασμό με το μεσογειακό ήλιο κάνουν έναν επισκέπτη να μαγεύεται μάλλον. Είναι φορές που το συμβολικό γίνεται τόσο ισχυρό που μετατρέπεται σε μάρκα και κάποιοι κερδίζουν. Είναι θετικό να βλέπεις έστω κάποια τμήματα πόλης όμορφα όμως αυτό δεν είναι το στοίχημα αυτού του ζώου που λέγεται άνθρωπος; Να κάνει τη ζωή του πιο λειτουργική και αρμονική; πιο όμορφη;

Σπίτι στη γειτονιά της Horta. Στα όρια της πόλης. Ένα ηλιόλουστο και πεντακαθαρο χειμωνιάτικο πρωινό. Από τα κομμάτια εκείνα της πόλης που αγγίζοντας τα οπτικά παγώνεις. Εύχεσαι να περνάει πιο αργά ο χρόνος για να μπορεσεις να ρουφήξεις τις εικόνες. Η μαγεία της μονοκατοικίας και του χώματος στην πόλη. Κάτω και πίσω από το τσιμέντο.

Απόγευμα χειμώνα, Παρασκευής, στην Plaza España.