Έιχε έρθει από την Πορτογαλία ο Αποστόλης πέρσι το καλοκαίρι. Κάτι σαν στάση εδώ πριν την επιστροφή του στην πατρίδα. Μια μέρα πήγαμε για μπάνιο. Στη γειτονιά του Forum και του Diagonal Mar.
Από το μικρό λιμανάκι, που τουλάχιστον μέχρι το περσινό καλοκαίρι ήτανε κλειστό, θέα της νέας ακτογραμμής της Νέας Βαρκελώνης, όπως λέμε Νέα Ιωνία, Νέα Μηχανιώνα κτλ. Από τα απομεινάρια των εργοστασίων και των γραμμών του τραίνου έμεινε χώμα, και είναι αυτό το χώμα το ίδιο που άνοιξε το σώμα του για να δεχθεί τα θεμέλια αυτών των υψηλών κτιρίων. Μια πόλη που σβήνει ολοκληρωτικά το παρελθόν της. Διώχνοντας μαζί με τα μπάζα και τον κόσμο που κατοικούσε εκεί. Οι ουρανοξύστες του Diagonal Mar συμβολίζουν την τάση που κυριαρχεί για ένα παρόν στραμμένο στην εικόνα, στην αντισηπτική εικόνα των γυάλινων κτιρίων, του τσιμέντου και της υψηλής τεχνολογίας.
Έχει ένα μικρό λιμανάκι εκεί που σχηματίζουν οι βράχοι που ‘ριξαν στη θάλασσα, ακόμα δε λειτουργεί και έτσι δεν πήγαιναν τόσοι τουρίστες. Μπαίνεις κατευθείαν στα βαθιά και γι αυτό η θάλασσα μοιάζει πιο καθαρή. Δύο κομμάτια της ανανεωμένης βόρειας ακτής της πόλης. Εκεί, πριν ακόμα ξεκινήσουνε τα έργα της κατασκευής τους, δεν υπήρχε κάτι συγκεκριμένο, κάποιες παράγκες, βιομηχανίες, κενοί χώροι, ο αυτοκινητόδρομος. Η γειτονιά λεγόταν el Camp de la Bota.
Μια φωτογραφία της περιοχής από το 1971. Είναι παρμένη από τη σελίδα του indymedia της Βαρκελώνης.
Ανάμεσα στις εργατικές γειτονιές και το μεγάλη αλάνα για στάθμευση, εκεί που τελειώνει η Diagonal, η μεγάλη διαγώνια λεωφόρος που οριοθετεί την πόλη, βρίσκεται ένα τρίγωνικό εμπορικό κέντρο, ξενοδοχεία πολυτελείας ενώ ακριβώς στο τέλος ξεκινάει το πεδίο του Forum, μια μεγάλη πλατεία με πεζόδρομους και μεγάλα εκθεσιακά περίπτερα. Εκεί ξεκινάνε οι γραμμές του TramVia.
Είναι το μέρος όπου το παρελθόν συναντάει το παρόν με το δεύτερο να κερδίζει τη μάχη. Το Φόρουμ είναι ό χώρος που στέγασε το παγκόσμιο συνέδριο των πολιτισμού για την αειφόρο ανάπτυξη, την ειρήνη και την πολιτιστική ποικιλότητα όλο το καλοκαίρι του 2004 (Μάιος-Σεπτέμβριος). Ήταν το στοίχημα της Βαρκελώνης για μία ακόμα, πετυχημένη παγκόσμια διοργάνωση. Είναι αλήθεια πως σε επίπεδο αστικής ανάπλασης είναι η μεγαλύτερη μετά την εποχή των Ολυμπιακών αγώνων.
Η φωτογραφία είναι του Κώστα Τσομπάνογλου. Δείχνει την ηλιακή πλάκα, σήμα κατατεθέν του Forum 2004. Η παραλία μπροστά αποτελεί τμήμα των εγκαταστάσεών του.
Για κάποιους οι επεμβάσεις που φέρνουν χρήμα, φτιάχνουν κτίρια και αφήνουν υποδομές θεωρούνται πετυχημένες. Όμως τη μέρα που βρεθήκαμε εκεί όπως και τις υπόλοιπες φορές που έχω περάσει, πέρα από το δέος, ένα αίσθημα θλίψης μου γεννιέται και μια απορία.
Από τη μία αντικρίζω τα επιτεύγματα της αρχιτεκτονικής, τη χλιδή, την αψεγάδιαστη οργάνωση στους δρόμους και από την άλλη συνειδητοποιώ ότι όλο αυτό έχει κτιστεί ανάμεσα σε κατοικίες ανθρώπων μικρές, ταπεινές, κάθετα τοποθετημένες η μία πάνω στην άλλη στις πολυκατοικίες. Γειτονιές που κατοικούνται από μετανάστες, παιδιά εσωτερικών μεταναστών και τσιγγάνους.
Φωτογραφία τραβηγμένη μέσα από το συγκρότημα κατοικιών του Diagonal Mar.
Εκεί όπου δεν ακούς τα catalan αλλά τα ισπανικά σε πολλές παραλλαγές. Εκεί όπου ένα χειμερινό, σκοτεινό απόγευμα Σαββάτου ή Κυριακής, με τα λίγα καταστήματα που υπάρχουν, κλειστά, προχωρώντας στη Rambla de Prim νοιώθεις ξένος και μακρινός και αν μπεις στα στενά και τις μικρές πλατείες που σχηματίζουν τα κτίρια στις πίσω τους πλευρές πιστεύεις ότι κάποιος σε κοιτάει σα να έχεις εισβάλλει σε κάτι άγνωστο.
Η ανακαινισμένη Rambla de Prim, ένα ήσυχο καλοκαιρινό μεσημέρι. Κάποτε μου είπε κάποια πως οι ramblas ήτανε ανοίγματα με φορά προς τη θάλασσα για να ρίχνουν εκεί τα αστικά λύμματα και να καταλήγουν στο πέλαγος. Μία γνώμη που μου άρεσε και δε θέλησα να ψάξω πόσο αληθινή είναι.
Η εκβολή του ποταμού Besós. Ένα καταπληκτικό μέρος για νύκτες με πανσέληνο. Κάποιος κόσμος παίρνει το μπάνιο του εκεί αν και πολύ κοντά εξάγονται τα απόνερα του εργοστασίου. Κάποιοι άλλοι ψαρεύουν. Η θέα προς την πόλη από εδώ υπενθυμίζει το μεγάλο της μέγεθος προς κάθε κατεύθυνση.
El río Besós.
Pingback: La Mina | Μπαρσαλόνα