Άφιξη στη Βαρκελώνη με λεωφορείο. Ώρα 07:00.

Επιστροφή στη Βαρκελώνη. Μια επίσκεψη λίγων ημερών. Πιο ήρεμος αυτήν τη φορά. Κάπου έχω κρυμμένη μια μικρή καβαντζούλα να με προστατεύσει από τις αγωνίες που γεννά η επιστροφή σε έναν τόπο εν πολλοίς άγνωστο.

Είναι συναρπαστικό να φτάνεις εδώ από το βορρά, νωρίς το πρωί, λίγο πριν χαράξει  και με λεωφορείο. Χάνεται το βλέμμα σου στα χιλιάδες φώτα που γρήγορα θα θυσιαστούν χάρη του ήλιου. Σήμερα ίσως παραταθεί λίγο παραπάνω η νυχτερινή τους ζωή. Ο ήλιος θα κρυφτεί πίσω από την πυκνή βροχή αυτού του πρωινού, ενώ η βροχή σκεπάζει με γυαλάδα τις λείες επιφένειες της ασφάλτου. Οι σταγόνες απαστράπτουν, θαρρείς και μέσα τους φωλιάζουν τα είδωλα όλων των αντικειμένων που θορυβούν με την παρουσία τους τούτο το πρωινό.

Εκεί στα νοτιοδυτικά προάστια, στο baix Llobregat τα εργοστάσια, οι αποθήκες, οι οικοδομές, οι γέφυρες και οι αυτοκινητόδρομοι συνθέτουν ένα πολυδαίδαλο ανθρώπινο σκηνικό. Μια μεγάλη μελισσοφωλιά με όλες τις απαραίτητες υποδομές. Κι εμείς να γυροφέρνουμε όπως οι μέλισσες παράγοντας το μέλι. Φορτηγά που μεταφέρουν εμπορεύματα, οδηγοί με κατεύθυνση τη δουλειά τους, ταξιδιώτες. Είναι όμορφη η πρωινή ζάλη της αλεπάλληλης κίνησης όταν την προσλαμβάνεις σαν επισκέπτης. Θεατής στις ζωές των άλλων.

Εκείνο το κομμάτι της πόλης με εγκλώβισε. Φταίει και η προσωπική μου συναισθηματική εμπλοκή. Η επαφή με τις παλιές πολυκατοικίες του Martorell, η όψη του του ποταμού Llobregat, οι δεκάδες λωρίδες στους αυτοκινητόδρομους. Μια άλλη μεγάλη πόλη. Ένας ακόμα τόπος να νοιώσεις αριθμός, εργαλείο με ή χωρίς χρήση, άψυχος, ένα σώμα που κινείται ανάμεσα σε χιλιάδες άλλα, κάτω από μεγάλα κτήρια και φαρδιά πεζοδρόμια. Η σκληρή όψη της πόλης. Η υποδοχή της.

Δε μένουν πολλά μέσα να σε κάνουν να αισθανθείς μια σημαντική οντότητα μέσα της. Ανάμεσα σε εκατομμύρια ψυχές η δική σου φωλιάζει σιωπηλή, για να κραυγάσει, ίσως αρκέσει μια περιδιάβαση στις περπατημένες γωνιές. Ίσως έτσι απαλειφθεί η ενοχλητική θύμηση της ισχνής παρέμβασής σου στο ρυθμό της.

Η πόλη δε θέλει εραστές δεν ανέχεται ανταγωνιστές. Από τις οικείες γωνιές και το περπάτημα σε δρόμους διαβασμένους αφήνει ένα μέρος της ακάλυπτο, όπως ένα σχίσιμο στη φούστα, να χαζέψεις. Σου κλείνει το μάτι και σου επιστρέφει την οικειότητα που απώλεσες. Ένα πέρασμα μέσα από θραύσματα, σαν κομμάτια ενός σπασμένου βάζου σε μια ενιαία σύνθεση, ένα σύνολο από αναμνήσεις σκόρπιες σε έναν πολύχρωμο καμβά. Όντας πλέον ασφαλής ψάχνεις σημάδια στο σώμα της. Αναζητάς τόπους χαραγμένους στην προσωπική σου ιστορία.

Σε μια πλατεία αλλάζουν το πλακόστρωτο. Ανόητα. Βγάζουν κάποιες πλάκες τετράγωνες  για να βάλουν στη θέση τους κάποιες άλλες τρίγωνες. Ο ανούσιος κύκλος του χρήματος. Θυμάσαι τις πρώτες σου στιγμές στην πλατεία. Περπατάς λίγο και καταλήγεις στη Rambla, στο καινούργιο κτήριο της σχολής σου.

Εδώ λαμβάνει χώρα ένα παιχνίδι από τα πολλά που δίνει η μοίρα. Το κτήριο βρίσκεται εκεί όπου πάντα νόμιζες και πάντα χανόσουν, έκανες λάθος. Τώρα το λάθος διορθώθηκε. Φέρανε το κτήριο στο σημείο που ήθελες εσύ να είναι. Άλλαξε ο χάρτης για χάρη της αδύνατης μνήμης σου. Είναι ζωτικές αυτές οι αλλαγές. Μου χαρίζουν μια εξήγηση στο παράλογο της ύπαρξης. Μάλλον μου δίνουν κίνητρο να συνεχίσω να κοιτάζω, να γράφω λέξεις και να γεμίζω  βιώματα. Κάποια στιγμή, όντας παρελθόν πια, θα με καλέσει να κάνω τη σύγκριση.  Να αναλύσω ξανά.

Μετά μπαίνω στον υπόγειο για ένα σύντομο ταξίδι προς το βουνό. Θέλω να δω πως ρήμαξαν μια γειτονιά που εξυπηρετούσε αυτόν ακριβώς το σκοπό. Το σμίξιμο με το παρελθόν. Εκεί στα λιγοστά πλέον διώροφα της Vallcarca και στα καινούργια οικόπεδα το μυαλό μπερδεύεται. Χάνεται σαν πετραδάκι στο χώμα που ανέκυψε μετά τις κατεδαφίσεις. Εδώ η πόλη ξαναπαίρνει το εχθρικό της πρόσωπο. Χωρίς πλατείς αυτοκινητόδρομοι και τριώροφες γέφυρες να τονίζουν το ασήμαντο της μικρής ανθρώπινης ουσία μας.

Λίγα τετραγωνικά φρέσκου, νεαρού, απάτητου ακόμα χώματος, αρκούν για να αισθανθείς ξανά το κενό. Κάποιοι κλέβουν τις αναμνήσεις μας χαράσσοντας γραμμές και σχήματα. Νέες εικόνες θα αναδυθούν. Σβήνοντας οριστικά το πέρασμα της πόλης από την ιστορία. Όπως η ενηλικίωση σβήνει με την ψυχρή της σκέψη τις φλόγες της εφηβείας. Και εγώ εδώ, στο σύνηθες κάθισμα στη βιβλιοθήκη σβήνω με λέξεις τη φωτιά της επιστροφής.