Βαρκελώνη σε 25 frames

Είναι μία πόλη που έχει φωτογραφηθεί, και συνεχίζει να φωτογραφίζεται πάρα πολύ. Δε μπορώ να φανταστώ πόσα εκατομμύρια ψηφιακές φωτογραφίες βρίσκονται αποθηκευμένες στους σκληρούς δίσκους των επισκεπτών και των κατοίκων της, σε φακέλους με ονόματα σχετικά με την πόλη ή απλά BCN. Η τεχνολογία έχει κάνει πιο προσιτή την αποτύπωση των εμπειριών. Ακόμα οι άνθρωποι γινόμαστε πιο απαιτητικοί. Δε μας ενδιαφέρει μόνο το όμορφο κομμάτι μιας πόλης. Θέλουμε όταν την επισκεπτόμαστε να ζούμε την εμπειρία της σαν να είμασταν κάτοικοι. Να φεύγουμε από το κέντρο, να μπαίνουμε στις γειτονιές της, να συναντιόμαστε με την καθημερίνοτητά της. Να δίνουμε βάρος στην πόλη που βρισκόμαστε, να μη μένει μόνο στην επιφάνεια η σχέση μας. Η ψηφιακή φωτογραφία δεν ξέρω αν βοηθάει προς αυτήν την κατεύθυνση σίγουρα όμως κάνει πιο εύκολη τη μετέπειτα ανάγνωση της πόλης που βρεθήκαμε καθώς οι πολλές εικόνες που φέραμε μαζί μας αιμοδοτούν την ανάμνηση, τη ζωντανεύουν. 25 είναι το νούμερο των διαφορετικών σταθερών εικόνων που συνθέτουν μια κινούμενη εικόνα ενός δευτερολέπτου, με λίγα λόγια το γερμανικό πρότυπο PAL. Αν λοιπόν έκανα τα λόγια μου κίνηση σε ένα δευτερόλεπτο…

Θα μίλαγα για εκείνο το κτίριο, δίπλα στο πάρκο. Το διπλωτό.

Θα μαγευόμουνα από τη σημασία που κάποιοι δίνουν στο θάνατο...

Δε θα σταματούσα να λέω πως το χρώμα αυτής της πόλης είναι κερραμυδί.

Θα φανταζόμουνα μια βόλτα με το τραμ πάνω στο πράσινο χαλάκι του...

Θα σκεφτόμουνα όμως και την εξάρτησή μου από την εικόνα

Θα μίλαγα για το παρόν και το παρελθόν...

Θα μίλαγα για τις λαϊκές αγορές και τις λαϊκες γειτονιές...

Θα αναρωτιόμουν για το μέλλον εκείνων των κατοικιών στην παραλία...

Θα προσπαθούσα να λησμονήσω την κυριαρχία του αυτοκινήτου...

Θα άφηνα μια πινελιά χρωματιστή...

Θα περιγελούσα το θόρυβο και την πολυκοσμία στην πόλη...

Θα τόνιζα τις αλλαγές στο κορμί της...

Θα κυλούσα με τις εικόνες μου σα ρόδα ποδηλάτου στους δρόμους της

Θα απλωνόμουν σε όλα τα πεδία δράσης της πόλης. Θα έφτανα στην απόρριψη...

Θα σταματούσα για λίγο. Θα στάθμευα να ξεκουραστώ...

Θα έφτυνα στον κόρφο μου να διώξω το κακό μάτι...

Θα διέκοπτα για μια στιγμή το χρόνο, να χάζευα τη λεωφόρο άδεια...

Θα αναπολούσα τα πρώτα μου βήματα στην τηλεθέαση, θα σιγοτραγουδούσα τα στρουμφάκια...

Θα ένοιωθα περιττός... Θα λυπόμουνα τα κακόμοιρα τα ζώα...

Θα έβαζα σημάδια και τίτλους στη διαδρομή μου...

Θα χάιδευα τα άκρα της...

Θα μετέφερα τις μυρωδιές από τις αγορές στην οθόνη...

Η πόλη είναι παλιά, ωχρή σχεδόν καστανή, στενή και σκοτεινή...

Η πόλη είναι φρεσκοανοιγμένο δώρο, είναι λαμπερή, είναι αδιάφανη, ψηλώνει, ισοπεδώνει γδύνεται στα βλέμματα...

Η πόλη είναι οι άνθρωποι της!

Θα έμενα εν τέλει να χαζεύω τα κατορθώματα της ανθρώπινης εφευρετικότητας σε μία πόλη μεγάλη…